Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Καρδιακό επίθεμα

Καρδιακό επίθεμα για την επιδιόρθωση της βλάβης μετά την καρδιακή προσβολή 

  • Iatronet
Το καρδιακό επίθεμα που αναπτύχθηκε από επιστήμονες του Duke University προχωρά ένα βήμα μπροστά προς το στόχο επιδιόρθωσης νέου καρδιακού μυός σε ανθρώπους.
Ερευνητές ανέπτυξαν λειτουργικό τεχνητό, καρδιακό μυ, αρκετά μεγάλο ώστε να τίθεται ως επίθεμα σε βλάβη που εμφανίζεται σε ασθενείς που έχουν υποστεί καρδιακή προσβολή.
Η καρδιά δεν μπορεί να αναγεννηθεί μετά από μια καρδιακή προσβολή. Ο νεκρός μυς συχνά αντικαθίσταται από ουλώδη ιστό, που δεν μπορεί πια να μεταδώσει ηλεκτρικά σήματα ή συσπάσεις τα οποία είναι αναγκαία για ομαλό παλμό.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι η καρδιακή ανεπάρκεια, που επηρεάζει πάνω από 12 εκατομμύρια ασθενείς παγκοσμίως.
Το καρδιακό επίθεμα που αναπτύχθηκε από επιστήμονες του Duke University προχωρά ένα βήμα μπροστά προς το στόχο επιδιόρθωσης νέου καρδιακού μυός σε ανθρώπους.
Ο Ilya  Shadrin, πρόσθεσε ότι αυτός είναι ένας τρόπος ενδεχομένως να αντικαθίσταται ο χαμένος μυς με ιστό που έχει αναπτυχθεί εκτός σώματος.
Για να δράσει ένα καρδιακό επίθεμα θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να καλύπτει τον ιστό που έχει προσβληθεί. Θα πρέπει επίσης να είναι το ίδιο ισχυρό και ηλεκτρικά ενεργό με τον εγγενή ιστό, αλλιώς η διαφορά θα μπορούσε να προκαλέσει ακατάλληλους παλμούς.
Τα κύτταρα για το επίθεμα αναπτύχθηκαν από ανθρώπινα πολυδύναμα βλαστοκύτταρα.
Δοκιμές έδειξαν ότι ο καρδιακός μυς στο επίθεμα ήταν πλήρως λειτουργικός, με ηλεκτρικές, μηχανικές και δομικές ιδιότητες που μοιάζουν με αυτές μιας υγιούς, φυσιολογικής καρδιάς.
Αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει, καθώς όσο μεγαλύτερος είναι ο ιστός που έχει αναπτυχθεί τόσο πιο δύσκολο είναι να διατηρηθούν οι ίδιες ιδιότητες σε αυτόν.
Οι ερευνητές έδειξαν ότι αυτά τα καρδιακά επιθέματα επιζούν, αγγειώνονται και διατηρούν τη λειτουργία τους όταν εμφυτεύονται σε καρδιές ποντικών.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Nature Communications.

Βήματα Καρδιάς

 heart-health.jpg
Το Περπάτημα σώζει ζωές, καθώς μειώνει τα καρδιαγγειακά και εγκεφαλικά επεισόδια, ρυθμίζει την αρτηριακή πίεση, βοηθά στη ρύθμιση του διαβήτη και του σωματικού βάρους, προλαμβάνει την άνοια, την κατάθλιψη και την απώλεια μνήμης, μειώνει την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνων, οστεοπόρωσης, λοιμώξεων και καταπολεμά το stress.
Με 20 λεπτά βάδιση την ημέρα, κερδίζουμε 3-7 χρόνια ζωής.
Άρθρο του Σωτήρη Πράπα, Καρδιοχειρουργού, Προέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργών Θώρακος, Καρδιάς, Αγγείων
Είχε άραγε ο Ιπποκράτης, 2.400 χρόνια πριν, αναλογιστεί όταν χαρακτήριζε το βάδισμα σαν το καλύτερο φάρμακο για τον άνθρωπο, ότι χρόνια αργότερα η άποψη αυτή θα τεκμηριωνόταν από πλήθος συγκριτικών πληθυσμιακών μελετών έγκριτων ιατρικών σχολών διεθνώς; και γνώριζαν άραγε ο Πυθαγόρας και ο Σωκράτης, εφαρμόζοντας την «περιπατητική», την διδασκαλία δηλαδή των μαθητών τους βαδίζοντας και φιλοσοφώντας, ότι ο τρόπος αυτός καθημερινής άσκησης ευεργετούσε την καρδιά, το αγγειακό σύστημα, τον εγκέφαλο, τον μεταβολισμό και τόσες άλλες ανθρώπινες λειτουργίες;
Η φύση, ανάμεσα στα άλλα θαύματα, προίκισε τον άνθρωπο με δύο ακόμη. Την δυνατότητα ομιλίας και στάσης και κίνησης σε όρθια θέση. Ίσως μαζί μ’ αυτά θα έπρεπε να του δώσει και την οδηγία, σαν συνταγή, του καθημερινού ζωηρού βαδίσματος για κάποια λεπτά της ώρας. Είναι αυτή η οδηγία που «συνταγογραφείται» μαζί με τα υπόλοιπα φάρμακα από εμάς, τους θεράποντες των καρδιολογικών προβλημάτων, κατά την έξοδο των ασθενών μετά από εγχειρήσεις καρδιάς. Γιατί γνωρίζουμε καλά πως η καλή μακροπρόθεσμη πορεία τους θα εξαρτηθεί και από την τροποποίηση των παραγόντων κινδύνου, ένας εκ των οποίων  είναι και ο καθιστικός τρόπος ζωής, η έλλειψη τουτέστιν της καθημερινής άσκησης που θα διεγείρει τον ανθρώπινο οργανισμό να λειτουργήσει καλύτερα και να αποβάλλει τις τοξίνες που τον δηλητηριάζουν. Αυτή η ήπια, λοιπόν, άσκηση, το βάδισμα, που έχει ελάχιστους κινδύνους καταπόνησης ή τραυματισμού και μπορεί να πραγματοποιηθεί οπουδήποτε, ανέξοδα και χωρίς καμία υποδομή ή προετοιμασία, έχει αποδείξει τη συμβολή του στην σημαντική μείωση της πιθανότητας εμφάνισης καρδιαγγειακών επεισοδίων και θανάτου.
Δυστυχώς, η σωματική αδράνεια που χαρακτηρίζει τον σημερινό τρόπο ζωής και η ευμάρεια που διακατέχει τις ανεπτυγμένες κυρίως χώρες του πλανήτη, οδηγούν σε περίπου 2 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως από παθολογικές και μεταβολικές διαταραχές οφειλόμενες στην απουσία φυσικής δραστηριότητας. Ας δούμε αναλυτικά τι μπορεί να προσφέρει αυτό το πολύτιμο και χωρίς παρενέργειες φάρμακο, το βάδισμα, που είναι ο πιο απλός τρόπος να διατηρήσουμε την υγεία μας και να κερδίσουμε χρόνια ζωής.
Αρχίζοντας από το τελευταίο, πρόσφατη είναι η μελέτη του Πανεπιστημίου St. George του Λονδίνου, που ανέδειξε την επιβράδυνση της γήρανσης του ατόμου μέσα από ένα πρόγραμμα βαδίσματος 20 λεπτών σε καθημερινή βάση. «Ακολούθησε το πρόγραμμα και κέρδισε 3-7 χρόνια ζωής», ήταν το μήνυμα του συγγραφέα της μελέτης S. Sharma, Καθηγητή καρδιολογίας όταν την παρουσίασε στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο. «Δεν γίνεται να μη γεράσουμε, αλλά μπορούμε να επιβραδύνουμε την γήρανση προλαμβάνοντας ταυτόχρονα την γεροντική άνοια και τις διαταραχές αντίληψης».  Αυτό απέδειξε η πολύχρονη μελέτη του σε 69 άτομα ηλικίας 30-60 ετών στο ξεκίνημά της. Εξίσου εντυπωσιακές ήταν και οι μελέτες που δημοσιεύθηκαν το 2015 στο Ann Intern Med και το Clinical Journal of American Society of Nephrology. Η πρώτη, έβγαλε το συμπέρασμα ότι, άτομα που κάθονταν 9-10 ώρες την ημέρα χωρίς ενδιάμεση κίνηση είχαν 90% μεγαλύτερο ρίσκο από άλλους να παρουσιάσουν διαβήτη τύπου II και αυξημένη πιθανότητα καρδιαγγειακών επεισοδίων και καρκίνου. Η δεύτερη, ανέφερε ότι όσοι κινούνται και περπατάνε γύρω από το κάθισμά τους 2-5 λεπτά ανά μια ώρα σε σταθερή βάση, αυξάνουν κατά 33% το προσδόκιμο  επιβίωσης σε σχέση με όσους παραμένουν ακίνητοι για ώρες στην καρέκλα του γραφείου ή όποια άλλη πολυθρόνα.
Η καρδιά είναι ένας «ακάματος εργάτης», που δουλεύει ακατάπαυστα για όλα τα χρόνια της ζωής μας. Η φυσική της υγεία προϋποθέτει καθαρές στεφανιαίες αρτηρίες και όσο το δυνατό μικρότερο φόρτο καρδιακής λειτουργίας, καθώς καταστάσεις όπως η υπέρταση  και η παχυσαρκία απαιτούν πολλαπλάσιο έργο καρδιάς. Το καθημερινό βάδισμα ή τουλάχιστον για 3-4 ημέρες την εβδομάδα, βοηθά την καρδιά με πολλαπλούς τρόπους. Συμβάλλει στη ρύθμιση των λιπιδίων, υπεύθυνων για την αθηρωμάτωση των αγγείων, βοηθά στη μείωση της αρτηριακής πίεσης και έχει ουσιαστικό ρόλο στη ρύθμιση του σωματικού βάρους. Θα πρέπει πρώτα απ΄ όλα να υπενθυμίσουμε ότι η διαδικασία της αθηρωμάτωσης εξελίσσεται δια μέσου των υψηλών επιπέδων της LDL στο αίμα, της κακής δηλαδή χοληστερίνης, που σε συνδυασμό με την υπέρταση, το κάπνισμα και το διαβήτη αλλοιώνει το ενδοθήλιο των στεφανιαίων αγγείων προκαλώντας στενώσεις ή αποφράξεις.
Η βάδιση, είναι ο κυριότερος παράγοντας για την αύξηση των επιπέδων της HDL, δηλαδή της καλής χοληστερίνης, που λειτουργεί σαν «λιπο καθαριστής» των αγγείων ανταγωνιζόμενη την LDL.
Μελέτη της Ιατρικής Σχολής του Harvard ανέδειξε την ωφελιμότητα του βαδίσματος στη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου κατά 30% με μόνο 20 λεπτά την ημέρα ζωηρής βάδισης.
Παράλληλα, στη μελέτη αυτή που συμπεριέλαβε 4.995 άρθρα, αναφερόμενα σε άτομα που παρακολουθήθηκαν κατά μέσο όρο για 11,5 χρόνια, το ρίσκο πρώιμου θανάτου μειώθηκε κατά 32%. Επιπρόσθετα, μελέτη δημοσιευμένη στο περιοδικό Stroke, το 2013, προσδιορίζει την ελάττωση του κινδύνου εκδήλωσης αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου με το συστηματικό βάδισμα κατά ένα τρίτο του προβλεπόμενου. Πέραν της προληπτικής αυτής δράσης το βάδισμα έχει και θεραπευτικές θα μπορούσαμε να πούμε ιδιότητες, καθ’ όσον προάγει την νεοαγγειογένεση και δημιουργεί παράπλευρα μικρά αγγεία που τροφοδοτούν τα στενωμένα αγγεία λειτουργώντας σαν ένα «φυσικό bypass», ιδιαίτερα χρήσιμο και συμπληρωματικό σε όλους τους ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε αγγειοπλαστική ή εγχείρηση.
Σημαντικότατος είναι ο ρόλος του βαδίσματος και στην ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, καθώς συμβάλει στη μείωσή της  επιφέροντας ευεργετικά αποτελέσματα. Να σημειωθεί ότι, η μείωση αυτή φθάνει τα 3,8 mmHg για την συστολική πίεση (ο μεγάλος αριθμός στη μέτρηση) και τα 2,8 mmHg, όσον αφορά την διαστολική (ο μικρός αριθμός). Οι μειώσεις αυτές οδηγούν σε 30-40% μικρότερες πιθανότητες καρδιαγγειακών νοσημάτων και σε 63% εγκεφαλικού επεισοδίου. Να σημειωθεί ότι το σωματικό βάρος δεν έπαιξε ρόλο, καθώς η πίεση μειώθηκε σημαντικά σε όλους του συμμετέχοντες, παχύσαρκους και μη. Απλά, απαραίτητη προϋπόθεση, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Arizona, είναι η ζωηρή βάδιση για τουλάχιστον 10 λεπτά  την ημέρα.
Το βάδισμα αποτελεί επίσης όπλο κατά της παχυσαρκίας καθώς μελέτες των Πανεπιστημίων της Utah και του Harvard School, αναφέρουν μείωση της πιθανότητας για παχυσαρκία κατά 5% για κάθε λεπτό ζωηρού βαδίσματος την ημέρα, καθώς και της γονιδιακής τάσης για παχυσαρκία στο μισό. Συγκεκριμένα, αντενεργεί σε 32 γονίδια που μας ωθούν σε αύξηση του βάρους, όπως απέδειξε μελέτη του 2014 σε 14.000 άτομα που βάδιζαν μια ώρα  την ημέρα. Συμπληρωματική μελέτη του Πανεπιστημίου Exeter, απέδειξε την καταστολή της «βουλιμίας» για κατανάλωση σοκολάτας  και γλυκισμάτων με ένα 15λεπτο βάδισμα.
Κατά την Αμερικανική Διαβητολογική Εταιρεία, το βάδισμα επιδρά και στην πρόληψη, πρόγνωση και έλεγχο του σακχαρώδη διαβήτη, με βάση μελέτη που δημοσιεύθηκε στο New England J. Med, όπου ο κίνδυνος ανάπτυξης της νόσου σε προδιαβητικούς ασθενείς, μειώνεται με το βάδισμα σε συνδυασμό με έλεγχο της παχυσαρκίας κατά 58%.  Μάλιστα, μελέτη του Πανεπιστημίου Duke απέδειξε ότι προδιαβητικοί ασθενείς που βάδιζαν 14 μίλια την εβδομάδα για 6 μήνες, είχαν υψηλότερο βαθμό πρόληψης εμφάνισης διαβήτη κατά 6 φορές περισσότερο από εκείνους που έτρεχαν κάνοντας joking την ίδια απόσταση. Τέλος, μελέτη του George Washington University School σε 41 ασθενείς με διαβήτη, ανέδειξε 12% καλύτερη ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης διαβητικών ασθενών με μικρό περίπατο 10 λεπτών αμέσως μετά το γεύμα ή δείπνο, σε σχέση με περίπατο 30 λεπτών σε ανεξάρτητες των γευμάτων περιόδους της ημέρας.
Και τα οφέλη του βαδίσματος δεν σταματούν εδώ. Σειρά μελετών αναδεικνύει τον ευεργετικό του ρόλο σε μεγάλο αριθμό άλλων παθολογιών. Μελέτη του 2012 προερχόμενη από το Harvard, αναφέρει ότι βάδιση 1-3 ωρών την εβδομάδα μειώνει τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο του μαστού και του ενδομητρίου κατά 19%, ενώ για γυναίκες που βαδίζουν 4-5 ώρες εβδομαδιαία η αντίστοιχη μείωση φθάνει το 54%. Ανάλογη ωφελιμότητα κατέγραψε και η Αμερικάνικη Αντικαρκινική Εταιρεία σε δείγμα 73.600 γυναικών που παρακολουθήθηκαν για πάνω από 20 χρόνια.
Αντίστοιχα στους άνδρες, μείωση του καρκίνου του παχέως εντέρου παρατηρήθηκε σε ποσοστό 30-40% για όσους ασκούνταν συστηματικά. Ακόμα και για όσους προσβλήθηκαν από καρκίνο, ηποιότητα ζωής και η μείωση πιθανότητας υποτροπής βελτιώθηκαν.
Το 2011, η Αμερικανική Εταιρεία Επιστημών μετά από μελέτη σε άτομα 60-80 ετών που βάδιζαν 40 λεπτά, 3 φορές την εβδομάδα, παρατήρησαν επιβράδυνση της συρρίκνωσης του εγκεφάλου, αλλά και μεγέθυνση του Ιπποκάμπου, της περιοχής του εγκεφάλου που συνδέεται με τη μνήμη και τη δυνατότητα προγραμματισμού, δίνοντας εξήγηση στην παρατηρούμενη και από άλλες μελέτες βελτίωση της μνήμης γηραιότερων ατόμων. Μεταξύ των άλλων το βάδισμα βοηθά και σε άλλες νευρογνωστικές λειτουργίες του εγκεφάλου προλαμβάνοντας και θεραπεύοντας την κατάθλιψη, μειώνοντας την πιθανότητα εμφάνισης γεροντικής άνοιας και φέρνοντας ευεξία, ειδικά σε μεγαλύτερης ηλικίας άτομα, (Ann Intern Med, 2015). Στα ίδια αυτά άτομα, «μάχεται» την οστεοπόρωση μειώνει την πιθανότητα καταγμάτων, διατηρεί την υγεία των οστών, ανακουφίζει από χρόνιους αρθριτικούς και μυοσκελετικούς πόνους και βελτιώνει την κινητικότητα, την στήριξη και την αυτοεξυπηρέτηση. Σε χρόνιους αναπνευστικούς ασθενείς (ΧΑΠ), το βάδισμα μειώνει στο μισό την πιθανότητα ανάγκης νοσηλείας λόγω οξείας επιβάρυνσης της νόσου (Respirology, 2014).
Ευρύτερα μειώνει το άγχος, βελτιώνει την στυτική δυσλειτουργία, αυξάνει την αντίσταση του οργανισμού σε λοιμώξεις κατά 43% και βελτιώνει τον ύπνο. Ειδικότερα η έκθεση στον ήλιο κατά τη διάρκεια του βαδίσματος και το περπάτημα με γυμνά πόδια στην άμμο, αυξάνουν την αποτελεσματικότητα της άσκησης. Η ηλιακή ακτινοβολία προάγει την παραγωγή βιταμίνης D που μας κάνει ανθεκτικότερους έναντι των ιών και των μικροβίων. Αντίστοιχα η «γείωση» του σώματος μας μέσω των πελμάτων, σύμφωνα με το συμπέρασμα μελέτης δημοσιευμένης στο Journal of Environmental and Public Health, επιτρέπει την απορρόφηση ελεύθερων ηλεκτρονίων από τη γη, που έχουν έντονη αντιοξειδωτική  δράση δεσμεύοντας τις ελεύθερες ρίζες που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των ανθρώπινων ιστών.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως για να περπατά κανείς συστηματικά απαιτείται μια έμφυτη γονιδιακή αθλητικότητα και πως τα ευεργετικά αποτελέσματα του βαδίσματος είναι προνόμιο των ατόμων αυτών. Μήπως, λοιπόν, είναι θέμα  γενε-τικό και όχι κινητικό; Θα κλείσω το άρθρο αυτό με τα ευρήματα της εντυ-πωσιακότερης ίσως των μελετών. Προέρχεται από την Φιλανδία και διενεργήθηκε σε 16.000 διδύμους του ίδιου φύλου. Ξεκίνησε το 1975 και διήρκεσε 20 χρόνια. Θεωρώντας ότι τα άτομα είχαν ίδια περίπου γενετικά χαρακτηριστικά, οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στη μελέτη εκείνων που βάδιζαν συστηματικά, σε άλλους που βάδιζαν περιοδικά και σε εκείνους που ήταν κυρίαρχα καθιστικοί. Απέδειξαν ότι η ομάδα άσκησης μείωσε την πιθανότητα θανάτου κατά 43% και οι περιοδικοί περπατητές κατά 29%. Το σημαντικότερο, μεταξύ περιπατητών και καθιστικών διδύμων, η μείωση του ρίσκου θανάτου έφτασε το 56%, αποδεικνύοντας ότι η κίνηση και όχι αυτά καθ΄αυτά τα γονίδια πρόσφεραν χρόνια ζωής.

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

γνωριμία με τη καρδιά

  • Η πρώτη γνωριμία με τη καρδιά σας
  • Η μέση συχνότητα που χτυπά η καρδιά είναι 72 σφύξεις ανά λεπτό. Έτσι η καρδιά χτυπά 100.000 φορές την ημέρα, 38 εκατομμύρια φορές τον χρόνο, και σε ένα άτομο 75 ετών έχει χτυπήσει 2,7 δισεκατομμύρια φορές. Σε κατάσταση ηρεμίας, η καρδιά διακινεί περίπου 5 λίτρα αίμα το λεπτό. Κατά τη διάρκεια της άσκησης, η ποσότητα αυτή μπορεί να αυξηθεί έως και 25 λίτρα το λεπτό. Ο όγκος του αίματος που διακινεί η καρδιά είναι τεράστιος. Η καρδιά ενός 75χρονου έχει διακινήσει περίπου 250.000 τόνους αίμα μέσα στο χρονικό διάστημα των 75 ετών.
  • Η καρδιά είναι ένα κοίλο όργανο σχήματος ανεστραμμένης πυραμίδας με την κορυφή προς τα κάτω και αριστερά και την βάση προς τα πάνω. Βρίσκεται τοποθετημένη στο μεσοθωράκιο όπου κάθεται στο διάφραγμα ευρισκόμενη κατά τα 2/3 αριστερά της μέσης γραμμής και κατά το 1/3 δεξιά. Το χρώμα της καρδιάς είναι βαθύ ερυθρό, αλλά η ομοιομορφία του χρώματος διακόπτεται από κίτρινες ραβδώσεις οι οποίες οφείλονται στη συσσώρευση λίπους. Ο όγκος τής καρδιάς ποικίλλει στα διάφορα άτομα. Οι διαστάσεις της στον ενήλικα είναι κατά μέσον όρο οι εξής: μήκος: 98 χιλιοστά, πλάτος: 105 χιλιοστά. Το βάρος της φθάνει τα 275 περίπου γραμμάρια. Η καρδιά της γυναίκας έχει διαστάσεις μικρότερες από του άνδρα κατά 5 - 10 χιλιοστά και ζυγίζει 5-10 γραμμάρια λιγότερο.
  • Η καρδιά είναι ένα από τα πιο «ευγενικά» όργανα. Η διατήρησή της στη ζωή εξαρτάται από το αίμα που φθάνει σ' αυτήν. Ενώ τα άλλα όργανα κατακρατούν ποσοστό 25% από το οξυγόνο που μεταφέρει το αίμα, η καρδιά χρειάζεται να κατακρατεί το 75%. Αυτό και μόνο δείχνει τη σημασία της σωστής άρδευσης. Όταν τα στεφανιαία αγγεία έχουν προσβληθεί από αρτηριοσκλήρυνση και η αθηρωματική πλάκα που δημιουργείται φράζει πάνω από το 70% του αυλού της αρτηρίας, τότε η ποσότητα αίματος που τροφοδοτεί τον καρδιακό μυ, περιφερειακά της στένωσης, είναι ανεπαρκής και λέμε ότι υπάρχει ισχαιμία. Η μειωμένη προσαγωγή του οξυγόνου σε ορισμένα τμήματα της καρδιάς δημιουργεί τον στηθαγχικό πόνο, που εκφράζει στην ουσία τη «δίψα» του μυοκαρδίου για αίμα.
  •  incardiology.gr
  • Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

    Ο αργός βηματισμός των ηλικιωμένων

    Ο αργός βηματισμός των ηλικιωμένων μπορεί να δείχνει καρδιοπάθεια

    • Iatronet
    H σχέση μεταξύ παραγόντων κινδύνου για καρδιοπάθεια και δυσκολιών στη βάδιση ήταν μεγαλύτερη σε ανθρώπους που ανήκαν στην ομάδα των ηλικιωμένων.
    Ηλικιωμένοι με προβλήματα βάδισης έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιοπάθειας, αναφέρει νέα έρευνα.
    Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό American Geriatrics Society, αναφέρει ότι η σχέση μεταξύ παραγόντων κινδύνου για καρδιοπάθεια και δυσκολιών στη βάδιση ήταν μεγαλύτερη σε ανθρώπους που ανήκαν στην ομάδα των ηλικιωμένων.
    Παράγοντες κινδύνου για καρδιοπάθεια, όπως το κάπνισμα, ο διαβήτης, η παχυσαρκία ή η αδράνεια συνδέονταν με χαμηλότερη ταχύτητα βάδισης.
    Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Emerald G. Heiland, του Karolinska University στη Σουηδία, μελέτησαν συμμετέχοντες άνω των 60 ετών.
    Οι συμμετέχοντες ούτε είχαν καρδιακή νόσο στην έναρξη της έρευνας ούτε προβλήματα με την ταχύτητα βάδισης, την ισορροπία ή σε ασκήσεις με καρέκλες.
    Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο περισσότερους παράγοντες κινδύνου είχαν οι άνθρωποι για καρδιοπάθεια τόσο γρηγορότερη ήταν η πτώση στην ταχύτητα βάδισης.
    Οι ερευνητές κατέληξαν ότι η μείωση των παραγόντων κινδύνου για καρδιόπαθεια με κατάλληλες αγωγές θα μπορούσε να βοηθήσει νεότερους ηλικιωμένους να διατηρήσουν τη λειτουργικότητά τους

    Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

    Γιατί οι γυναίκες εμφανίζουν καρδιοπάθεια πιο αργά από τους άντρες;

    • Iatronet
    Τα ευρήματα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέες αγωγές για την πρόληψη της καρδιοπάθειας καθώς ο άνθρωπος μεγαλώνει.
    Ερευνώντας γιατί η καρδιοπάθεια γενικά εμφανίζεται αργότερα στις γυναίκες παρά στους άντρες, ερευνητές ανακάλυψαν ότι η αλληλεπίδραση μεταξύ γυναικείων ορμονών και μορίου του βιολογικού ρολογιού προστατεύουν την υγεία της καρδιάς των γυναικών καθώς γερνούν.
    Τα ευρήματα, που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Cardiovascular Research, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέες αγωγές για την πρόληψη της καρδιοπάθειας καθώς ο άνθρωπος μεγαλώνει.
    Η Tami Martino, καθηγήτρια του University of Guelph στο Οντάριο, δήλωσε ότι πρόκειται για την πρώτη έρευνα που δείχνει σχέση μεταξύ γυναικείων ορμονών, του κιρκαδιανού μηχανισμού και της παρατήρησης ότι οι γυναίκες έχουν σημαντική προστασία από την καρδιοπάθεια σε σύγκριση με τους άντρες.
    Σε παλαιότερες έρευνες, η συγκεκριμένη ομάδα ανακάλυψε ότι το έμφραγμα είναι χειρότερο στους άντρες έναντι γυναικών παρόμοιας ηλικίας.
    Η έρευνα ανακάλυψε επίσης ότι το έμφραγμα στους άντρες ήταν πιο έντονο κατά τη διάρκεια του ύπνου.
    Αυτό οδήγησε στην ιδέα ότι ο κιρκαδιανός μηχανισμός θα μπορούσε να εργάζεται διαφορετικά στις καρδιές αντρών και γυναικών.
    Οι ερευνητές μελέτησαν ποντικούς μεγάλης ηλικίας με μετάλλαξη στο γενετικό ρολόι που αποσυγχρονίζει τον κιρκαδιανό ρυθμό.
    Ανακάλυψαν ότι τα καρδιακά κύτταρα των θηλυκών ποντικών είναι διαφορετικά από αυτά των αρσενικών.
    Οι αρσενικές καρδιές είχαν χειρότερα προφίλ γλυκόζης και ενέργειας. Αντίθετα, θηλυκές καρδιές είχαν υγιεινό προφίλ καρδιολιπίνης και καλύτερη ενέργεια.
    Ωστόσο, το πλεονέκτημα για τις γυναίκες χάθηκε όταν αφαιρέθηκαν οι ωοθήκες- σαφές σημάδι  ότι οι ορμόνες, όπως τα οιστρογόνα, προστατεύουν την καρδιά ακόμα και όταν ο κιρκαδιανός μηχανισμός διαταράσσεται, δήλωσε η Martino.
    Τα ευρήματα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κλινικά οφέλη για γυναίκες και άντρες, πρόσθεσε.

    Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

    Ο Σακχαρώδης Διαβήτης σε Υπερτασικούς ασθενείς

    Diabetic-heart.jpg
    Η αρτηριακή υπέρταση ως παράγων κινδύνου και ο σακχαρώδης διαβήτης ως σύνδρομο το οποίο χαρακτηρίζεται από διαταραχές του μεταβολισμού των υδατανθράκων (γλυκόζη), των λιπιδίων και των λευκωμάτων, αποτελούν μαζί με την δυσλιπιδαιμία τα συχνότερα αίτια καρδιαγγειακών νοσημάτων: της στεφανιαίας νόσου, των αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων, της νεφρικής ανεπάρκειας, της μίκρο- και μακρο-αγγειοπάθειας και των επιπτώσεων τους.
    Σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για αρτηριακή υπέρταση και υπερλιπιδαιμία (ασθενείς αυξημένου κινδύνου). Η αυξημένη αυτή συχνότητα έχει σχέση με την ενεργοποίηση μηχανισμών οξειδωτικού  stress, συμπαθητικοτονίας, αλατοευαισθησίας και διαταραχών μεταβολισμού των λιπιδίων.
    Έτσι, είναι αμέσως κατανοητό ότι ασθενείς που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη θα πρέπει να ελέγχονται συχνά για την ύπαρξη αρτηριακής υπέρτασης.Οι διαβητικοί ασθενείς τύπου ΙΙ έχουν πιθανότητα να παρουσιάσουν αρτηριακή υπέρταση  60-80%, δηλαδή περισσότερο από δύο φορές πιο συχνή, και οι διαβητικοί ασθενείς τύπου Ι 10-30%.
    Από μελέτες που έχουν γίνει έχει αποδειχθεί ότι ο συνδυασμός αρτηριακής υπέρτασης και σακχαρώδη διαβήτη πολλαπλασιάζει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.Η ρύθμιση επίσης  πρέπει να είναι  αυστηρότερη. Τα επίπεδα αρτηριακής πίεσης σε διαβητικούς δεν πρέπει να υπερβαίνουν για την συστολική πίεση τα 130mmHg, και για την διαστολική πίεση τα 80mmHg.
    Ακόμα στους διαβητικούς ασθενείς παρατηρήθηκε ότι η ρύθμιση του σακχαρώδη διαβήτη, της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης HbA1c  σε επίπεδα< 6,5% θα έχει ευεργετικό αποτέλεσμα και στα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης.
    Παρόλα αυτά όμως  τον τελευταίο καιρό υπάρχει μια δεύτερη προσέγγιση όσον αφορά τους διαβητικούς-υπερτασικούς ασθενείς.  Αυτή η προσέγγιση συνίσταται στην πιό προσεκτική μείωση.
    Έτσι σε ασθενείς με ηλικία μεγαλύτερη από 65, με εγκατεστημένη μακροαγγειοπάθεια τα επιθυμητά όρια είναι: ΣΑΠ<140 και ΔΑΠ <85 mmHg.
    Η άσκηση, η μείωση της πρόσληψης αλατιού και η μείωση του σωματικού βάρους θεωρούνται μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται ακόμα και πιο πριν την σκέψη για οποιανδήποτε θεραπευτική-φαρμακευτική αντιμετώπιση. Οι οδηγίες για αλλαγή του τρόπου ζωής, για άσκηση και διατροφή είναι αυτονόητες και αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο-το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση των ασθενών αυτών.
    Η φαρμακευτική αντιμετώπιση έχει όμοια στοιχεία, αλλά και κάποιες διαφορές όσον αφορά την έναρξη και εντέλει την εφαρμογή της με τους ασθενείς χωρίς σακχαρώδη διαβήτη. Έτσι σε υπερτασικό ασθενή με σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι/ΙΙ θα πρέπει να προτείνεται ισχυρά η έναρξη θεραπείας να γίνεται με φάρμακα έναντι του άξονα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης. Ο λόγος είναι η νεφροπροστασία που παρέχεται στους ασθενείς αυτούς από την κατηγορία των φαρμάκων αυτών, μια και ο νεφρός είναι το πρώτο όργανο στόχος στις περιπτώσεις αυτές, καθώς και η ικανότητα τους να μειώνουν την ινσουλινοαντίσταση μέσω της μείωσης του οξειδωτικού stress. Θα μπορούσαν να παρατεθούν και άλλα στοιχεία αλλά δεν είναι στον σκοπό αυτού του άρθρου.
    Τέλος, θα πρέπει να αναφερθεί επίσης, ότι μερικές κατηγορίες φαρμάκων θα πρέπει να χορηγούνται με προσοχή γιατί έχουν αρνητικές μεταβολικές επιπτώσεις, όπως είναι οι β-αποκλειστές και τα διουρητικά. Βέβαια σε περίπτωση ένδειξης η χρήση τους θεωρείται αυτονόητη.
    Σαν τελικό συμπέρασμα, και περισσότερο σαν μήνυμα που πρέπει να μεταβιβαστεί  προς τους ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη και αρτηριακή υπέρταση, είναι η ανάγκη για ικανοποιητική ρύθμιση της υπέρτασης και του διαβήτη. Αυτή η ρύθμιση θα έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση των επιπλοκών και του καρδιαγγειακού κινδύνου.

    ΜΠΑΣΟΥΚΕΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ - ΔΙΑΒΗΤΟΛΟΓΟΣ

    Έρευνα συνδέει την κολπική μαρμαρυγή με αυξημένα επίπεδα ελεύθερης θυροξίνης

    • Iatronet
    Συμμετέχοντες με υψηλότερα επίπεδα ορμόνης FT4 ήταν πιο πιθανό να εμφανίσουν αρρυθμία σε σύγκριση με ανθρώπους που είχαν φυσιολογικά επίπεδα της ορμόνης.
    Επισκόπηση 11 ερευνών από την Αυστραλία, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, ανακάλυψε ότι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή έχουν υψηλότερα επίπεδα μιας θυρεοειδικής ορμόνης.
    Προηγούμενες έρευνες ανακάλυψαν ότι ο κίνδυνος για εμφάνιση κολπικής μαρμαρυγής είναι υψηλότερος σε ανθρώπους με υπερπαραγωγή αυτής της ορμόνης.
    Στη νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Circulation, ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από 2 βάσεις δεδομένων και ανακάλυψαν ότι συμμετέχοντες με υψηλότερα επίπεδα ελεύθερης θυροξίνης (FT4) ήταν πιο πιθανό να εμφανίσουν αρρυθμία σε σύγκριση με ανθρώπους που είχαν φυσιολογικά επίπεδα της ορμόνης.
    Η Dr. Christine Baumgartner, του University Hospital of Bern, στην Ελβετία, δήλωσε ότι τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι επίπεδα της ελεύθερης θυροξίνης θα μπορούσαν να αποτελούν επιπλέον παράγοντα κινδύνου για κολπική μαρμαρυγή και πρόσθεσε ότι τα επίπεδα ελεύθερης θυροξίνης θα μπορούσαν να συμβάλλουν στον εντοπισμό των ανθρώπων με τον μεγαλύτερο κίνδυνο.
    Οι ερευνητές εξέτασαν την εμφάνιση κολπικής μαρμαρυγής σε ανθρώπους με φυσιολογικά επίπεδα θυρεοειδικής ορμόνης. Όσοι είχαν υψηλότερα επίπεδα FT4, αλλά εντός του φυσιολογικού εύρους στην έναρξη είχαν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης κολπικής μαρμαρυγής σε σύγκριση με όσους είχαν χαμηλότερα επίπεδα της ορμόνης.
    Ασθενείς με τα υψηλότερα επίπεδα ελεύθερης θυροξίνης είχαν 45% αυξημένο κίνδυνο για κολπική μαρμαρυγή.

    Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

    Ισχαιμική καρδιοπάθεια



    Ισχαιμική καρδιοπάθεια και δίαιτα
    Το περίεργο όμως είναι ότι ενώ μετά από κάθε πτώση ενός αεροπλάνου και τον θάνατο μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων ατόμων ακολουθεί μία έντονη προβολή του ατυχήματος τόσο από τον γραπτό όσο και τον ηλεκτρονικό τύπο, δημιουργείται ένα διεθνές κλίμα πένθους και συστήνονται αμέσως επιτροπές που διερευνούν τα αίτια του ατυχήματος για τα πολλαπλάσια άτομα που χάνονται καθημερινά από την ισχαιμική καρδιοπάθεια ο θόρυβος είναι κατά πολύ μικρότερος διότι θεωρείται πλέον μία καθημερινή πραγματικότητα με την οποία οι κοινωνίες έχουν εξοικειωθεί και την ανέχονται.
    Η ισχαιμική καρδιοπάθεια (ή στεφανιαία νόσος) αποτελεί σήμερα για τον Δυτικό κόσμο το πιο σοβαρό ιατρικό πρόβλημα. Υπολογίζεται ότι κάθε 3 λεπτά της ώρας πεθαίνει κάποιο άτομο από την πάθηση αυτή. Η τραγική όμως αυτή πραγματικότητα γίνεται πιο αισθητή αν αναγάγει κανείς τις ανθρώπινες απώλειες σε ημερήσια βάση και τις συγκρίνει με κάποια μεγάλη καταστροφή.
    Κάνοντας αυτόν τον υπολογισμό βλέπουμε ότι οι ημερήσιες απώλειες π.χ. στην Μεγάλη Βρεταννία από ισχαιμική καρδιοπάθεια αντιστοιχούν στους ανθρώπους που σκοτώνονται από την πτώση ενός αεροπλάνου jumbo κάθε εργάσιμη ημέρα και δύο jumbo κάθε Σάββατο και Κυριακή.
    Το περίεργο όμως είναι ότι ενώ μετά από κάθε πτώση ενός αεροπλάνου και τον θάνατο μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων ατόμων ακολουθεί μία έντονη προβολή του ατυχήματος τόσο από τον γραπτό όσο και τον ηλεκτρονικό τύπο, δημιουργείται ένα διεθνές κλίμα πένθους και συστήνονται αμέσως επιτροπές που διερευνούν τα αίτια του ατυχήματος, για τα πολλαπλάσια άτομα που χάνονται καθημερινά από την ισχαιμική καρδιοπάθεια ο θόρυβος είναι κατά πολύ μικρότερος, διότι θεωρείται πλέον μία καθημερινή πραγματικότητα με την οποία οι κοινωνίες έχουν εξοικειωθεί και την ανέχονται.
    Τα καρδιαγγειακά επεισόδια σήμερα έχουν τέτοια έκταση που θεωρούνται σωστά σαν η μεγαλύτερη θανατηφόρος επιδημία που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο σήμερα η ισχαιμική καρδιοπάθεια καλείται 'πανούκλα του 20ου αιώνα' και για την οποία, τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον, δεν υπάρχουν ορατές λυσιτελείς παρεμβάσεις.
    Οι θάνατοι από ισχαιμική καρδιοπάθεια παρουσιάζουν ακόμη μια ιδιαιτερότητα, αφού τα άτομα τα οποία χάνονται προέρχονται από ηλικίες άκρως παραγωγικές, καθιστώντας έτσι την ισχαιμική καρδιοπάθεια σαν την σημαντικότερη αιτία πρόωρου θανάτου.
    Υπολογίζεται ότι 1 στους 5 άνδρες θα έχει κάποιο καρδιακό επεισόδιο πριν από τα 65 χρόνια του και ότι οι μισοί από αυτούς θα πεθάνουν.
    Μια άλλη σύγκριση η οποία μπορεί γλαφυρά να δείξει τον υποτονικό ιατρικό και κοινωνικό τρόπο αντίδρασης στη σύγχρονη αυτή μάστιγα είναι και το κάτωθι παράδειγμα. Αν υποθέσουμε ότι αιφνιδίως εμφανίζονταν ένα μικρόβιο το οποίο θα σκότωνε έναν άνθρωπο κάθε 6 λεπτά, δηλ.
    θα είχαμε τους μισούς θανάτους απ΄όσους έχουμε από την ισχαιμική καρδιοπάθεια, τότε είναι σίγουρο ότι θα μας είχε καταλάβει ομαδική υστερία και όλοι μας με όλα τα μέσα θα ασχολούμεθα με το θέμα αυτό. Για τον υστερικό αυτό τρόπο αντίδρασης δεν υπάρχει αμφιβολία αφού όλοι γνωρίζουμε ανάλογες αντιδράσεις όταν π.χ.
    παρουσιάζονται μερικά κρούσματα χολέρας σε μία χώρα.
    Πρόσφατο επίσης παράδειγμα σωστού τρόπου αντίδρασης είναι και η αντιμετώπιση του προβλήματος του AIDS το οποίο παρ' ότι προκαλεί σημαντικά πιο λίγους θανάτους από την ισχαιμική καρδιοπάθεια, εν τούτοις ξεσήκωσε τον ιατρικό κόσμο, αλλά και άλλους παράγοντες και φορείς με αποτέλεσμα να μην έχει λείψει ούτε μια μέρα η εγρήγορση, η ενημέρωση και κυρίως η προσπάθεια για πρόληψη.
    Και βέβαια αυτός είναι ένας σωστός τρόπος αντίδρασης, διότι η πρόληψη είναι το Α και το Ω για οποιαδήποτε πάθηση και το AIDS όπως και τόσες άλλες μεταδοτικές παθήσεις που μπορούν να προληφθούν.
    Τι γίνεται όμως με την ισχαιμική καρδιοπάθεια, μπορούμε να προλάβουμε και αν ναι, γίνεται η σωστή ενημέρωση; Το σίγουρο είναι ότι, ναι, μπορούμε να προλάβουμε την ισχαιμική καρδιοπάθεια σε ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, όμως η πρόληψη της νόσου αυτής απαιτεί συνεχή, έντονη και επίπονη προσπάθεια, αφού η αιτιολογία της νόσου είναι πολυπαραγοντική.
    Σε αντίθεση δηλ. με τα λοιμώδη νοσήματα όπου το αίτιο είναι συνήθως ένα και συγκεκριμένο και πάνω στο οποίο μπορούμε να συγκεντρώσουμε όλη μας την προσπάθεια πρόληψης, στην ισχαιμική καρδιοπάθεια οι αιτιολογικοί παράγοντες είναι πολλοί, άλλοι γνωστοί και άλλοι άγνωστοι, που έκαστος συμβάλλει με άλλοτε άλλο ποσοστό στην πρόκληση της νόσου σε κάθε άτομο.
    Οι πιο γνωστοί παράγοντες που η συμμετοχή τους σήμερα θεωρείται σημαντική στην πρόκληση της ισχαιμικής καρδιοπάθειας είναι: 
    • Η διατροφή 
    • Το κάπνισμα 
    • Η αυξημένη αρτηριακή πίεση (υπέρταση)
    • Ο σακχαρώδης διαβήτης 
    • Η ελλιπής άσκηση
    Η κακή διατροφή με τα επακόλουθα της (παχυσαρκία και αυξημένη χοληστερίνη στο αίμα) θεωρούνται από τους πιο σημαντικούς προδιαθεσικούς παράγοντες της ισχαιμικής καρδιοπάθειας.
    Οι βλαπτικές συνέπειες της κακής διατροφής πάνω στην υγεία μας είναι γνωστές από πολύ παλιά.

    Ευτυχώς οι καταστροφικές συνέπειες των διαιτητικών μας μεταβολών έγιναν έγκαιρα αντιληπτές και σήμερα έχει ξεκινήσει μία προσπάθεια ενημέρωσης του κόσμου σε θέματα που αφορούν την διατροφή και, παρ' όλο που η προσπάθεια αυτή δεν έχει την ένταση που θα της άξιζε, εν τούτοις έχει αρχίσει να αποδίδει τους καρπούς της.
    Επειδή η καθολική μεταβολή στον τρόπο ζωής και διαίτης συναντά τρομακτικές δυσκολίες αποδοχής από τον περισσότερο κόσμο, σήμερα η συμβουλή για τις παλιότερες γενιές είναι να προσπαθήσουν σταδιακά να αλλάξουν τον τρόπο διατροφής τους, ενώ για τις νεώτερες γενιές είναι να αποφύγουν από την παιδική τους ηλικία να έχουν τέτοια γευστικά ερεθίσματα που να τους απομακρύνουν από τον φυσικό τρόπο διατροφής.
    Αν π.χ. οι γευστικοί κάλυκες του ανθρώπου δεν εθιστούν στις αλμυρές και τις γλυκές γεύσεις κατά την παιδική ηλικία τότε είναι σίγουρο ότι έχει τοποθετηθεί θεμέλιος λίθος για την οικοδόμηση μιας υγιούς ζωής. Έχει πολύ μεγάλη σημασία η διαιτητική εκπαίδευση να αρχίζει από την παιδική ηλικία, διότι οι βλάβες που προκαλούνται είναι αθροιστικές και χρειάζονται πολλά χρόνια για να εκδηλωθούν.
    Σωστά λέγεται ότι για ένα άτομο που πεθαίνει στα 50 του χρόνια από έμφραγμα μυοκαρδίου, φταίει ο παιδίατρός του.
    Σήμερα, η βήμα προς βήμα προσπάθεια αλλαγής των διαιτητικών συνηθειών από Ιατρικής σκοπιάς επικεντρώνεται:
    • στη μείωση του προσλαμβανόμενου ζωικού λίπους (του αποκαλούμενου δολοφόνου)
    • στη μείωση της προσλαμβανόμενης χοληστερίνης 
    • στη μείωση της προσλαμβανόμενης ποσότητας του αλατιού 
    • στη μείωση της προσλαμβανόμενης ποσότητας ζάχαρης 
    • στη μείωση της προσλαμβανόμενης ποσότητας αλκοόλ
    • στην αύξηση των προσλαμβανόμενων φυτικών ινών
    • στη ρύθμιση προς το ιδανικό του σωματικού βάρους.
     iatronet.gr

    Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

    αποχή από το αλκοόλ

    Η αποχή από το αλκοόλ βοηθά την καρδιά να χτυπά καλύτερα

    • Iatronet
    Ερευνητές ανακάλυψαν ότι κάθε δεκαετία αποχής μείωνε τον κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής κατά 20%,
    Όσο περισσότερο απέχει κάποιος από το αλκοόλ τόσο μειώνει τον κίνδυνο αρρυθμίας.
    Αυτό προκύπτει από νέα μακροχρόνια έρευνα που εξέτασε τη χρήση αλκοόλ και την κολπική μαρμαρυγή.
    Ερευνητές του University of California, San Francisco, ανακάλυψαν ότι κάθε δεκαετία αποχής μείωνε τον κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής κατά 20%, άσχετα από το είδος του αλκοόλ.
    Η έρευνα περιέλαβε στοιχεία για τον καρδιακό κίνδυνο που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια 25 ετών, περισσότερων των 15.000 ενηλίκων.
    Όσοι έπιναν παλαιότερα, είχαν αυξημένο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής. Κάθε επιπλέον δεκαετία στην οποία γινόταν κατανάλωση αλκοόλ στο παρελθόν συνδεόταν με αύξηση 13% και κάθε επιπλέον ποτό ημερησίως σε πρώην πότες συνδεόταν με αύξηση κατά 4%.
    Ο Dr. Gregory Marcus δήλωσε ότι μελλοντικές έρευνες ενδεχομένως θα συμβάλλουν στον εντοπισμό ανθρώπων ευάλωτων στην κολπική μαρμαρυγή συνδεόμενης με αλκοόλ και η στοχευμένη συμβουλευτική μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική.
    Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο PLOS ONE.

    Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

    Δύσπνοια

    dyspnoia.jpg
    Η δύσπνοια είναι ένα από τα συχνότερα συμπτώματα που οδηγούν τον ασθενή στην αναζήτηση ιατρικής βοήθειας, κυρίως δε από τον πνευμονολόγο και τον καρδιολόγο.
    Το σύμπτωμα αυτό μπορεί να εμφανίζεται μόνο στην κόπωση ή στην χειρότερη περίπτωση στην ηρεμία ή ακόμα και να διακόπτει και τον ύπνο του ασθενούς.  Και όσο πιο χρόνια γίνεται η δύσπνοια, τόσο περισσότερο περιορίζει τις καθημερινές δραστηριότητες του ασθενούς και διαταράσσει την ποιότητα ζωής του, μας εξηγεί η κυρία ΚΕΡΑΜΙΔΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ, ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ.
    Πολλά είναι τα αίτια που ευθύνονται για τη δύσπνοια, άλλα προφανή και άλλα όχι.
    Οι πνεύμονες και τα νοσήματα που τους αφορούν είναι το πρώτο όργανο που σκέφτονται πάντα τόσο οι ασθενείς, όσο και οι ιατροί και όχι άδικα. Η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) και το εμφύσημα, νόσοι  κυρίως των καπνιστών, δύσκολα διαλάθουν της προσοχής μας, ενώ κάποιες κακοηθέστερες καταστάσεις, όπως είναι οι διάφοροι τύποι καρκίνου του πνεύμονα διαγιγνώσκονται κυρίως σε καπνιστές, αλλά όχι μόνο, χάρη στον υψηλό μας δείκτη υποψίας, αλλά και στις σύγχρονες απεικονιστικές μεθόδους. Και άλλα όμως πνευμονολογικά νοσήματα, όπως το βρογχικό άσθμα, οι διάμεσες πνευμονοπάθειες, τα επαγγελματικά νοσήματα των πνευμόνων ή η σαρκοείδωση, περιλαμβάνονται στη διαφοροδιαγνωστική μας λίστα, ανάλογα με το ιστορικό του ασθενούς και τα υπόλοιπα συμπτώματα και σημεία που πάντα μας κατευθύνουν.
    Σίγουρα ο αποκλεισμός κάποιας πνευμονοπάθειας, δεν πρέπει να εφησυχάσει τον ασθενή και σπεύσουμε να αποδώσουμε τη δύσπνοιά του σε ψυχολογικούς λόγους – σωματοποίηση του στρες -  ή στην κακή του φυσική κατάσταση, στην αύξηση της ηλικίας του ή και στο αυξημένο του ενδεχομένως σωματικό βάρος.  Όλα αυτά είναι διαγνώσεις εξ αποκλεισμού και πρέπει να τίθενται με πολύ μεγάλη προσοχή, αφού έχουμε ελέγξει ενδελεχώς όλα τα πιθανά αίτια, που συχνά μας ξεφεύγουν γιατί προτιμάμε υποσυνείδητα την εύκολη και προφανή αιτία.
    Ένας στους 5 έως 1 στους 2 ασθενείς που καταφεύγουν στον καρδιολόγο αιτιώνται δύσπνοια. Η στεφανιαία νόσος, οι βαλβιδοπάθειες, οι μυοκαρδιοπάθειες και η καρδιακή ανεπάρκεια, είναι οι νοσολογικές οντότητες που συνήθως μονοπωλούν τη σκέψη μας, καθώς είναι και τα συχνότερα καρδιολογικά αίτια δύσπνοιας. Ωστόσο η χρόνια θρομβοεμβολική νόσος, η πνευμονική εμβολή, η πνευμονική υπέρταση και οι συγγενείς καρδιοπάθειες μπορεί επίσης  να οδηγήσουν στο ίδιο σύμπτωμα. Η διαστολική δυσλειτουργία από την άλλη, είναι μία οντότητα που απαντάται στους περισσότερους ασθενείς με μη-προφανές αίτιο δύσπνοιας και στη πλειοψηφία των περισσότερων μένει αδιάγνωστη. Η διάγνωση εδώ είναι δύσκολο να τεθεί, τόσο γιατί ο δείκτης υποψίας είναι χαμηλός, όσο και επειδή μπορεί να αποκαλύπτεται μόνο στην κόπωση, ενώ οι περισσότερες διαγνωστικές εξετάσεις γίνονται στην ηρεμία. Είναι δε τόσο συχνή που αφορά αν όχι την πλειοψηφία, ένα σεβαστό ποσοστό ασθενών με τους συχνότερους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου, όπως είναι η υπέρταση και ο διαβήτης, χωρίς όμως έκδηλη καρδιακή νόσο. Πλέον όμως, υπάρχουν νέες διαγνωστικές μέθοδοι, όπως το διαστολικό stresstest, με τη βοήθεια του οποίου ο εξειδικευμένος καρδιολόγος μπορεί εύκολα, γρήγορα και αξιόπιστα να θέσει τη διάγνωση και να προχωρήσει στην αντίστοιχη φαρμακευτική θεραπεία.
    Άλλα συχνά αίτια που μπορεί να ευθύνονται εν μέρει ή και εξολοκλήρου για τη δύσπνοια είναι η αναιμία, οι νόσοι του θυρεοειδούς, η χρόνια νεφρική νόσος, ο ασκίτης, η κυφοσκολίωση ή ακόμα και η κύηση. Τέλος, οι κρίσεις πανικού, οι αγχώδεις διαταραχές και η κατάθλιψη μπορεί να εκδηλώνονται μεταξύ άλλων με δύσπνοια και οφείλουμε να διερευνήσουμε τον ασθενή και προς την κατεύθυνση αυτή.
    Η υποκειμενικότητα του συμπτώματος της δύσπνοιας, το πλήθος των πιθανών υποκείμενων αιτίων από διάφορα συστήματα και οι πιθανές τους αλληλεπιδράσεις, καθιστούν τη διαφοροδιάγνωσή της δύσκολη και προκλητική και καταδεικνύουν ότι: «Η ιατρική είναι σίγουρα επιστήμη, αλλά η εφαρμογή της είναι τέχνη».
     ΚΕΡΑΜΙΔΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ, ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ-stogiatro.gr